ចិន ឬអាមេរិក ?

ចិន ឬអាមេរិក ?

នៅពេលចិនកំពុងពង្រីកឥទ្ឋិពល អាមេរិក “Pivot to Asia” ហើយដែលគេមើលឃើញអាមេរិកនិងចិនកំពុងប្រជែងឥទ្ឋិពលយ៉ាងស្រួចស្រាលនៅអាស៊ីដោយមិននិយាយពីការប្រកួតប្រជែងនៅប្រទេសអាហ្រ្វិក ឬនៅមជ្ឍិមបូព៌ាពេលនេះចំនុចក្តៅសម្រាប់ការប្រកួតប្រជែងមិនបាច់និយាយក៏អាចដឹងថានៅអាស៊ីនេះដែរ ។ ហើយបើរំលឹកដល់ South China Sea ឬ Senkaku in Japanese and Diaoyu island in Chineseក៏ជាអំណះអំណាងថាចិន និងអាមេរិកកំពុងតែស្ថិតក្នុងកណ្តាលចំនុចក្តៅទៅហើយ ។ នៅក្នុងក្រឡាអុកដែលចិន និងអាមេរិកកំពុងលេងហើយប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៏ដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រឡាអុកហ្នឹង អញ្ចឹងសំនួរលើកឡើងថាតើត្រូវដើរក្រឡាណា? ក្រឡាចិន ឬក្រឡាអាមេរិក?

ចំពោះសំនួរនេះស្មុគស្មាញហើយប្រហែលជាមានអ្នកហ៊ានឆ្លើយឲ្យចំសំនួរនេះតិចណាស់ ។ តែចំពោះប្រទេសកម្ពុជាដែលស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ពីមេរៀនប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ខ្លួនចំពោះ
កង់ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃការប្រកួតប្រជែងរវាងអាមេរិក និងចិនដែលមេរៀនប្រវត្តិសាស្រ្តនៅមិនទាន់កន្លងផុតមិនជាយូរប៉ុន្មាននោះពិតជាមិនចង់ឲ្យជាប់ក្នុងជម្លោះប្រកួតប្រជែង (អ្នកខ្លះហៅជម្លោះប្រកួតប្រជែងរវាងចិន និងអាមេរិកថាជាជម្លោះប្រជែងឥទ្ឋិពល ជម្លោះហៅសាមញ្ញថាដើម្បីធ្វើបងធំ ឬជាជម្លោះដណ្តើមផលប្រយោជន៏ ចែកតំបន់គ្នារកស៊ី ឬប្រជែងយកធនធានធម្មជាតិ) នេះទាល់តែសោះ ។ បើរំលឹកពេលសម័យសេនាប្រមុខលន់ណុលដែលប្រទេសងាកទៅអាមេរិកគឺប្រទេសធ្លាក់ទៅក្នុងសង្រ្គាម និងជម្លោះផ្ទៃក្នុងយ៉ាងក្តៅគគុក ។ ពេលសម័យប៉ុលពតដែលប្រទេសងាកទៅចិនម្តងគឺប្រទេសធ្លាក់ទៅក្នុងសភាពឋានរកដោយប្រជាជនរងការធ្វើទារុណកម្ម ការកាប់សម្លាប់ ការបង្អត់អាហារ ប្រជាជនបាត់បង់សិទ្ធិសេរីភាពបាត់បង់ភាពជាមនុស្ស បញ្ញាវ័ន្តជាម៉ាស៊ីន និងជាកម្លាំងសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍន៏ប្រទេសត្រូវបានសម្លាប់រង្គាល ហើយសាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ និងស្ថាប័នដែលបំរើសេវាសម្រាប់ប្រជាជនត្រូវបានបំផ្លាញឲ្យដួលដល់ដី ។ ជារួមងាកទៅអាមេរិកពេក ឬចិនពេកជាមេរៀនប្រវត្តិសាស្រ្តគឺប្រទេសធ្លាក់ក្នុងសង្រ្គាម ភាពវឹកវរ និងជម្លោះផ្ទៃក្នុងដែលមេរៀនប្រវត្តិសាស្រ្តបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ ។

ជារួមនៅពេលចិនមានហេតុផលដែលត្រូវប្រជែងជាមួយអាមេរិក ហើយអាមេរិកមានហេតុផលដែលត្រូវប្រជែងជាមួយចិន ប្រទេសកម្ពុជាដែលកំពុងអភិវឌ្ឍន៏មិនគួរធ្លាក់ទៅក្នុងក្រឡាអុកប្រកួតប្រជែងរបស់មហាអំណាចទាំងពីរនេះទៀតទេ ។
ប្រទេសកម្ពុជាគួរអោបក្រសាបទាំងពីរទាំងចិន ទាំងអាមេរិកនិងចិន និងមិនត្រឹមតែចិន និងអាមេរិកទេគឺប្រទេសទាំងអស់សម្រាប់ជំនួយហិរញ្ញវត្ថុ ជំនួយបច្ចេកទេសនិងជំនួយជាធនធានមនុស្សគ្រប់យ៉ាងតាំងពីបារាំង ជប៉ុន ឥណ្ឌា រុស្សី សហភាពអឺរ៉ុប និងប្រទេសនានាផ្សេងៗទៀត ។ ចំពោះវិនាសកម្មពីសង្គ្រាម ពីជម្លោះផ្ទៃក្នុងដែលទាញទម្លាក់ប្រទេសឲ្យជួបអំពើប្រល័យពូជសាសន៏ឯង និងការបំផ្លាញហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ឋ និងស្ថាប័នគ្រប់បែបយ៉ាងគឺប្រទេសកម្ពុជាបានភ្លក់និងឆ្លងកាត់រួចទៅហើយ ។ ពេលនេះ ក៏ដូចពេលខាងមុខប្រទេសកម្ពុជាគួររៀបចំខ្លួន ពង្រឹងខ្លួននិងប្រឹងប្រែងរស់នៅជាមនុស្សជាតិ ជាជាតិស៊ីវិល័យ និងរស់នៅក្នុងសហគមន៏អន្តរជាតិ (GLOBAL VILLAGE) ក្នុងភាពសុខដុមរមនា ឥសរភាព និងសន្តិភាព ។

ជាការសិក្សាមួយជ្រុងតូច ។ សូមអភ័យទោសបើមានការឆ្គាំឆ្គង និងសូមជួយណែនាំ
(គ្រាន់តែជាអ្នកចូលចិត្តលេងអុក ចូលចិត្តអានស្រាវជ្រាវ និងវិភាគប៉ុណ្ណោះ ។ សូមអរគុណ)

ធ្លាប់ទេ?

• ធ្លាប់ទេ?
  

  
  ប្រាដកអ្នកធ្លាប់ដឹងថាបើចង់ហាត់ប្រាណដំឡើងសាច់ដុំ ថ្ងៃបន្ទាប់ពីហាត់ប្រាកដជាឈឺសាច់ដុំ ឈឺអាចដល់ថ្នាក់ពេញទាំងខ្លួនប្រាណដោយសាសាច់ដុំយើងនៅខ្ចី ឬហាត់ដាក់ទម្ងន់ធ្ងន់ពេកដោយមិនហាត់សន្សឹមៗ ឬហាត់មិនកំដៅសាច់ដុំដោយមិននិយាយដល់ហាត់មិនមានក្បួនខ្នាតយឹតតែតាមកម្លាំងគ្រវីគ្រវាត់មិនត្រូវចលនា ។ តែបើមិនហាត់ទៅជាឡើងក្បាលពោះ ដុះពោះទៅជាឆាប់ហត់ រាងមិនសមហើយមានអារម្មណ៏ថប់ៗដោយសាក្បាលពោះ និងប្រាដកជាក្បាលពោះធំទៅៗមិនខាន ។ អញ្ចឹងហាត់អាចឈឺខ្លួនតែរាងសមបន្តិច និងបើមិនហាត់រាងចេះតែធាត់ទៅៗហើយពិបាកក្នុងខ្លួន និងអាចវិវឌ្ឃន៏ទៅជាលើសឈាម ឬទឹកនោមផ្អែម ។ គិតតែត្រឹមនេះស្មុគស្មាញបាត់ទៅហើយ ។
  
  បើនិយាយពីផឹក គេថាបើមកមិនផឹកមកធ្វើអី ហើយបើផឹកមិនឲ្យស្រវឹងចាំបាច់ផឹកដែរ ។ ដល់ទៅក្បាលពោះចេះតែធំទៅៗ វិវឌ្ឃន៏ជាជំងឺលើសឈាម ឬទឹកនោមផ្អែមគេថាមកពីគិតតែសប្បាយពេកផឹកស៊ីមិនចេះគិត ។ នេះមិននិយាយដល់ផឹកស្រវឹងជ្រុលបង្កជាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៏ដល់ខ្លួនឯង និងអ្នកធ្វើដំណើរដទៃផង ។ អញ្ចឹងមានតែរកតុល្យភាពរវាងគេថាបើមកមិនផឹកមកធ្វើអី ហើយបើផឹកមិនឲ្យស្រវឹងចាំបាច់ផឹកដែរ និងផឹកឲ្យមានការទទួលខុសត្រូវ ឬបើស្រវឹងកុំបើកបរហ្នឹងវាត្រូវការគិតពិចារណា និងទំនួលខុសត្រូវផ្ទាល់ខ្លួនខ្ពស់គឺមិនមែនចេះតែគេលួង គេអូសទាញហើយក្នុងហេតុផលដែលបាននិយាយមកគឺខ្លួនឯងត្រូវមានទំនួលខុសត្រូវចំពោះខ្លួនឯង ។ ពេលខ្លះប្រហែលជាសប្បាយក្នុងតុជាមួយគ្នា តែដល់ឈឺប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាទៅជួយកំដរដេកឈឺ ឬថាអ្នកផឹកហ្នឹងប្រមូលលុយគ្នាជួយចេញថ្លៃពេទ្យឲ្យទេ ។ អញ្ចឹងសាមញ្ញថាចេះគិតខ្លួនឯង ។
  
  ពីការម៉ាស្សា អ្នកធ្លាប់ប្រាកដជាដឹងគេច្របាច់សាច់សសៃ ឬមានអារម្មណ៏គេចុចដល់ឆ្អឹងហ្នឹងធ្វើឲ្យយើងរមិតរមួលឈឺតាមស្នាមម្រាមដៃគេច្របាច់ ចុចហ្នឹង។ បើមិនធ្លាប់វិញប្រាកដជាចង់ស្បថ នេះមិននិយាយដល់គេកាច់ចង្កេះ ជាន់លើខ្នងផង ។ តែបន្ទាប់ពីឈឺតាមស្នាមដៃហ្នឹង យើងប្រាកដជាស្រួលខ្លួន ឈាមរត់បានស្រួលសសៃសសូងមិនតឹង ហើយអាចជួយបំបាត់ស្រ្តេស ឬឈឺសាច់ដុំផង ។
  
  បើនិយាយពីបុគ្គលិកលក្ខណះរឹងពេកគេថាច្រង៉េងច្រង៉ាង ស្លូតពេកគេបោក ឬគេជិះជាន់ ។ ចុំក៏ពិបាកហើយស្មុគស្មាញម្លេះ ? តែបើនិយាយពីហេតុផល និយាយពីខុសនិងត្រូវ ឬថាឲ្យគោរពគ្នាយោគយល់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយគិតថាគ្មានអ្នកណាជាគ្រូដើមនៃបុគ្គលិកលក្ខណះទេ នោះអ្នកប្រាកដជាបើកចិត្តទូលាយហើយអាចស្រុះស្រួលគ្នាបានយ៉ាងងាយ ។ មិនមែនអ្នកមិននិយាយហេតុផលខ្លួនឯង ខ្លួនឯងចង់តែឈ្នះ ហើយក្នុងចិត្តប៉ងតែប៊ែងជើងគេ ចង់តែអោបគេនឹងដុំថ្មហើយជាន់ពន្លិចគេនោះ ហើយតាំងខ្លួនឯងជាគ្រូដើមបុគ្គលិកលក្ខណះអីនោះ អញ្ចឹងបើនិយាយថាជាអ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនាដែលយកហេតុផលជាធំ ឬនិយាយពីគុណធម៌ក្នុងភាពមនុស្សជាតិគឺស្មើហ្នឹងភូតកុហក ឬជាអំពើបោកប្រាស់ប៉ុណ្ណោះ ។ បើនិយាយទៅមានតែច្បាប់វិន័យប៉ុណ្ណោះដែល ត្រូវយកមកវិនិច្ឆ័យ និងដាក់ទោសតែបើថាមនុស្សផងគ្នាមិនចង់យកប្រៀបលើគ្នា មិនចង់យកឈ្នះចាញ់គ្នានោះចាំទៅ ។ កង់វិលការប្រព្រឹត្តិរបស់មនុស្សជាតិគឺមានតែច្បាប់វិន័យ ឬស្ថាប័នដែលទ្រទ្រង់ស្មារតីនេះទេដែលអាចតម្រង់មនុស្សបាន ។
  
  ជាសរុបជីវភាពសម័យទំនើបជៀសមិនផុតពីភាពស្មុគស្មាញដោយសាត្រូវការទម្លាប់ដែលមានភាពច្បាស់លាស់ មានការគិតគូរម៉ត់ចត់ និងមានលក្ខណះវិទ្យាសាស្រ្ត ។ ឧទាហរណ៏ថាត្រូវប្រើស្លាបព្រាកណ្តាលសម្រាប់ចាប់ម្ហូប ឬកូនចានចង្កឹះចាប់ទឹកស៊ុបរៀងៗខ្លួន ស្តាប់ទៅដូចបរិភោគមិនសូវស្និទគ្នា តែបើគិតគូរឲ្យម៉ត់ចត់ទៅជាទំលាប់ល្អដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៏ឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក
  ដោយសាការចម្លងមេរោគដូចជារោគថ្លើម រោគរបេងដែលជាមេរោគឆ្លងអាចមានផលប៉ះពាល់អាក្រក់ជាងល្អទៅវិញ ។ ឬហាត់ប្រាណជួយការពាររាងកាយពីជំងឺ ជួយឲ្យរាងកាយរ៉ឹងប៉ឹង តែអ្នកមិនបានស្វែងយល់ មិនមានទំលាប់ហាត់ប្រាណទៅជាគិតថាអាចឈឺឆ្អឹងឆ្អែង ឈឺខ្លួនមិនស្រណុកខ្លួន ។ បើនិយាយទៅគឺត្រឹមត្រូវពាក់កណ្តាលបើមិនបានជ្រួតជ្រាបពីវិធីហាត់ បើមិនបានស្វែងយល់ពីរបបហូបចុក ឬការសម្រួលអារម្មណ៏ ។ ដូចនេះបើមិនហាត់គឺត្រូវពាក់កណ្តាល តែមិនបានទទួលផលប្រយោជន៏ដូចជាការពាររាងកាយពីជំងឺ ជួយឲ្យរាងកាយរ៉ឹងប៉ឹង ឬធ្វើឪ្យរាងរៅបានសមសួន ។ គិតទៅគឺពិតជាស្មុគស្មាញដែលត្រូវការការស្វែងយល់ ពត៌មានឲ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយពីវិធីហាត់ ពីរបបការហូបចុក និងពីវិធីសម្រួលដង្ហើមជាដើម ។
  
  ចំពោះវិធីសាស្រ្តបន្ធូរបន្ថយសំពាធពីភាពស្មុគស្មាញដោយសាជីវភាពទំនើបគឺការហាត់ប្រាណ មានសត្វចញ្ចឹមដូចជាឆ្កែ សេក ឬត្រី ការបន្ធូរអារម្មណ៏ជាមួយធម្មជាតិ ដើរកំសាន្ត ឬចំណាយពេលនៅជាមួយគ្រួសារ ធ្វើសកម្មភាពជាក្រុមគ្រួសារជាដើម ។ ហើយការសិក្សាស្វែងយល់ ការមានចំណាប់អារម្មណ៏ខ្ពស់ចំពោះការអាន និងការស្វែងរកពត៌មានឲ្យបានត្រឹមត្រូវ និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយគឺមានសារសំខាន់ណាស់ ។ ទន្ទឹមហ្នឹងនេះការអត់ធ្មត់ ការរៀនគោរព និងសណ្តោសគ្នា និងជួយគ្នា
  កាន់តែមិនអាចមើលរំលងដោយសារមនុស្សក្នុងសម័យនេះអាចវិវឌ្ឍន៏កាន់តែពិសពុល និងឆេវឆាវដោយសាតម្រេកដើម្បីទទួលបានសម្ភារះ ។

Modern Complicated Life

ជីវភាពសម័យទំនើបជៀសមិនផុតពីភាពស្មុគស្មាញដោយសាត្រូវការទម្លាប់ដែលមានភាពច្បាស់លាស់ មានការគិតគូរម៉ត់ចត់ និងមានលក្ខណះវិទ្យាសាស្រ្ត ។ ឧទាហរណ៏ថាត្រូវប្រើស្លាបព្រាកណ្តាលសម្រាប់ចាប់ម្ហូប ឬកូនចានចង្កឹះចាប់ទឹកស៊ុបរៀងៗខ្លួន ស្តាប់ទៅដូចបរិភោគមិនសូវស្និទគ្នា តែបើគិតគូរឲ្យម៉ត់ចត់ទៅជាទំលាប់ល្អដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៏ឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកដោយ
សាការចម្លងមេរោគដូចជារោគថ្លើម រោគរបេងដែលជាមេរោគឆ្លងអាចមានផលប៉ះពាល់អាក្រក់ជាងល្អទៅវិញ ។ ឬហាត់ប្រាណជួយការពាររាងកាយពីជំងឺ ជួយឲ្យរាងកាយរ៉ឹងប៉ឹង តែអ្នកមិនបានស្វែងយល់ មិនមានទំលាប់ហាត់ប្រាណទៅជាគិតថាអាចឈឺឆ្អឹងឆ្អែង ឈឺខ្លួនមិនស្រណុកខ្លួន ។ បើនិយាយទៅគឺត្រឹមត្រូវពាក់កណ្តាលបើមិនបានជ្រួតជ្រាបពីវិធីហាត់ បើមិនបានស្វែងយល់ពីរបបហូបចុក ឬការសម្រួលអារម្មណ៏ ។ ដូចនេះបើមិនហាត់គឺត្រូវពាក់កណ្តាល តែមិនបានទទួលផលប្រយោជន៏ដូចជាការពាររាងកាយពីជំងឺ ជួយឲ្យរាងកាយរ៉ឹងប៉ឹង ឬធ្វើឪ្យរាងរៅបានសមសួន ។ គិតទៅគឺពិតជាស្មុគស្មាញដែលត្រូវការការស្វែងយល់ ពត៌មានឲ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយពីវិធីហាត់ ពីរបបការហូបចុក និងពីវិធីសម្រួលដង្ហើមជាដើម ។

ចំពោះវិធីសាស្រ្តបន្ធូរបន្ថយសំពាធពីភាពស្មុគស្មាញដោយសាជីវភាពទំនើបគឺការហាត់ប្រាណ មានសត្វចញ្ចឹមដូចជាឆ្កែ សេក ឬត្រី ការបន្ធូរអារម្មណ៏ជាមួយធម្មជាតិ ដើរកំសាន្ត ឬចំណាយពេលនៅជាមួយគ្រួសារ ធ្វើសកម្មភាពជាក្រុមគ្រួសារជាដើម ។ ហើយការសិក្សាស្វែងយល់ ការមានចំណាប់អារម្មណ៏ខ្ពស់ចំពោះការអាន និងការស្វែងរកពត៌មានឲ្យបានត្រឹមត្រូវ និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយគឺមានសារសំខាន់ណាស់ ។ ទន្ទឹមហ្នឹងនេះការអត់ធ្មត់ ការរៀនគោរព និងសណ្តោសគ្នា និងជួយគ្នា
កាន់តែមិនអាចមើលរំលងដោយសារមនុស្សក្នុងសម័យនេះអាចវិវឌ្ឍន៏កាន់តែពិសពុល និងឆេវឆាវដោយសាតម្រេកដើម្បីទទួលបានសម្ភារះ ។

Avoid Such Stereotypes

កុំរឡេបរឡប់
កុំប្រឡាំប្រកូវ
កុំត្រឡប់ត្រឡិន
កុំនិយាយមិនមានហេតុផល
កុំនិយាយមិនមានគោលដៅ
កុំនិយាយមិនដឹងខុសត្រូវ
កុំនិយាយមិនទទួលខុសត្រូវ
ពីព្រោះទាំងនេះគ្រាន់តែអាចឲ្យអ្នកក្លាយជាមនុស្សរប៉ិលរប៉ូច និយាយមិនបានការ មានល្បិចពិសពុលពូកែត្រឹមតែនិយាយចាក់ដោត
អុជអាលមិនមានប្រយោជន៏ដែលអ្នកផងមើលមកមិនល្អ និងមិនអាចទុកចិត្តបាន។ គួរអានពិភាក្សា និងស្វែងយល់ឲ្យបានច្រើនដើម្បីធ្វើជាមនុស្សមានប្រយោជន៏ ។

Habits More Influential Than Laws

ពិតជាត្រឹមត្រូវបើថាទម្លាប់ធំជាងច្បាប់ ហើយកាន់តែត្រឹមត្រូវសម្រាប់អ្នកមិនចូលចិត្តការអាន ការទទួលពត៌មានដោយគេនឹងសំអាងការនិយាយ និងទង្វើរបស់គេលើទម្លាប់ជាជាងនិយាយពីហេតុផល និងការខុសឬត្រូវ ។ ហើយបើសិនអ្នកគិតថាមានទម្លាប់មិនល្អជាច្រើននៅជុំវិញ ឬនិយាយម៉្យាងទៀតថាបរិស្ថានមិនអំណោយផលល្អដល់ការលូតលាស់ជាវិជ្ជមានដូចជាអ្នកនៅជុំវិញជាមនុស្សប្រមឹក ជាមនុស្សហឹង្សាស្តីជេរបញ្ចោរកូនចៅដោយមិនធ្វើជាគំរូល្អ ជាអ្នកនិយាយផ្សេងធ្វើផ្សឹង ឬអ្នកនៅជុំវិញជាមនុស្សលេងល្បែងមិននិយាយខុសត្រូវ មិនផ្តល់តំលៃចំពោះការអប់រំ បរិស្ថានទាំងនេះមិនមានផលជាវិជ្ជមានដល់ការលូតលាស់ដល់បញ្ញាស្មារតីទេ ។ ក្មេងអាចក្លាយជាមនុស្សហឹង្សា មិននិយាយពីហេតុផល មិនមានការទទួលខុសត្រូវ ឬជាអ្នករៀនសូត្រម៉ត់ចត់ទេដោយសាការរំខានពីបរិស្ថានជុំវិញមិនអាចមានការផ្តោតអារម្មណ៏ល្អ និងបរិស្ថានទៅជាកន្លែងបណ្តុះនូវទម្លាប់មិនល្អទៅវិញ ។ ហើយទម្លាប់មិនល្អពិតណាស់រីកដុះដាលដូចរុក្ខជាតិត្រូវទឹកសន្សើម ។ ទម្លាប់មិនល្អមនុស្សទទួលបានរហ័ស តែទម្លាប់ល្អគឺត្រូវបញ្រ្ជាប បណ្តុះ ថែបំប៉ន និងកែតម្រូវជារឿយៗ ។

Story for Thought

(រឿងសម្រាប់ពិចារណា ។ ជាជ្រុងមួយនៃការយល់ឃើញ ។ សួមជួយណែនាំ )

“មានសេចក្តីអៀនខ្មាស់ធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវ តែក្លាហានហួសហេតុធ្វើរឿងមិនពិចារណា”

ឧទាហរណ៏ធ្លាប់ឃើញយុវជនខ្លះគាត់តាមគ្នាជ្រុលហួសហេតុដោយសាសំពាធគ្នាគាត់ គឺគ្នាគាត់ធ្វើអី គាត់ធ្វើហ្នឹងដែរដើម្បីចូលចំណោម ។ បើថាមួយក្រុមគាត់ផឹក អញ្ចឹងអ្នកក្នុងក្រុមហ្នឹងទាល់តែផឹកទើបហៅថាទាន់កាលីបអាចចូលចំណោមបាន ។ ហើយបើបបួលដើរលេងមិនទៅ នៅគិតតែទៅសាលាទៅរៀនគេថាអន់កាលីប ។ ហើយបើគិតតែពីសប្បាយមិនមានរៀបចំគម្រោង រៀបចំពេលវេលា ចាត់ចែងពេលវេលាកម្មវិធី (សម្រាប់ជួយខ្លួនឯង) ហ្នឹងគេហៅថាចេះគិត? ហើយបើកាន់តែក្លាហានមិនពិចារណាទៀតគឺជិះម៉ូតូ ឡានជ្រែប្រណាំងមិនគិតពីសុវត្ថភាពខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ! តោងគិតថាពេលសប្បាយមិនខ្វះទេ តែបើគិតតែពីសប្បាយហើយគិតតែអូសទាញគេរឿងកាលីបមិន
កាលីបស្អីគេនោះមិនល្អទេ ហើយបើយើងមិនចេះចាត់ចែង មិនចេះគិតខ្លួនឯងទេមិនដឹងធ្វើម៉េចទេ ។ ល្អគួររំលឹកថាមានតែខ្លួនទីពឹងខ្លួន ខ្លួនត្រូវតែជួយខ្លួនឯងឲ្យបានច្រើន ហើយបើផ្តេកផ្តួលរឿងកាលីបមិនពិចារណាភ្លេចរៀនសូត្រ អញ្ចឹងមិនខុសពីយើងទាយQCM ដោយមិនរៀនចេះអីទាំងអស់ ។ ដល់អញ្ចឹងភាគរយត្រូវគឺតែ ២៥ភាគរយលើ១០០ ហ្នឹងឯង ។

“បើមិនជួយចូកជួយចែវ កុំយកជើងរាទឹក”

ឃ្លានេះល្អគឺមានឲ្យចិត្តសណ្តាស មេត្តាជួយយិតយោង ជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ។ តែផ្ទុយទៅវិញដោយសាភាពរឹងរូស មិនពិចារណា ចង់ចាញ់ចង់ឈ្នះគ្នាដោយមិនពិចារណាពីគោលដៅ (អ្នកឈ្នះជាម្ចាស់ អ្នកចាញ់ជាចោរ ។ ឬទឹកឡើងត្រីស៊ីស្រម៉ោច ទឹកហោចស្រម៉ោចស៊ីត្រី ។ល។) ទៅជាអ្នកខ្លះមិនបានជាជួយស្អី តែប្រឹងសង្កត់ថ្ម និងជាន់ពន្លិចគេទៅវិញ ។ យកល្អគួរផ្តល់ឪកាសសម្រាប់ការអប់រំ សម្រាប់ការរីកចម្រើនដែលអាចពឹងពាក់លើខ្លួនឯងបាន
ដោយមិនមែនក្រឡុកក្រឆា និយាយ និងធ្វើឲ្យអ្នកដទៃវិលវល់មិនអាចមានការតាំងចិត្ត ឬការទុកចិត្តខ្លួនឯងបាននោះទេ ។ បើពិភាក្សា ផ្លាស់ប្តូរពត៌មានឲ្យមានប្រយោជន៏ល្អ មិនមែនលក្ខណះនិយាយបំភាន់ និយាយផ្អែមតែមាត់តែនាំ
គេធ្លាក់រណ្តៅវិលវល់មិនដឹងកោះត្រើយនោះទេ ។

“គិតសឹមគូរ”

ចង់និយាយថាអ្នកខ្លះគឺប្រើមាត់សម្រាប់តែនិយាយតែម្តង តែមិនគិត មិនពិចារណាពីហេតុផល ឬត្រឹមត្រូវអត់ទេគឺព្រួសពាក្យសម្តីដែល
អាចប៉ះពាល់ដល់អារម្មណ៏គេ និងបង្កជម្លោះតែម្តង ។ ហើយអញ្ចឹងភាគច្រើនគឺមិនយល់ផលប្រយោជន៏ពីការពិចារណា ឬផលប្រយាជន៏ពីការស្វែងរកពត៌មានទេគឺគាត់ប្រើអារម្មណ៏ជួនកាលដែលគេអូសទាញដោយសាដឹងចិត្តហ្នឹងធ្វើការវិនិច្ឆ័យ និងបញេ្ចញជាប្រតិកម្មតែម្តង ។ ការប្រើតែអារម្មណ៏ដោយមិនពិចារណាសម្រាប់តែនិយាយ និងប្រតិកម្មងាយនឹងធ្វើឲ្យប៉ះពាល់អារម្មណ៏ដល់អ្នកដទៃ និងបង្កជាជម្លោះណាស់ ។ (អាចជាមូលហេតុដែលថាហេតុអ្វីយើងខ្សោយនៅក្នុងផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត ។) គួរនិយាយពីហេតុផល ពីខុសឬត្រូវ ហើយមានការទទួលខុសត្រូវ គឺខុសថាខុស ត្រូវថាត្រូវ និងចេះទទួលកំហុសដោយមិនមែន
ចេះនិយាយគេបាន ដល់គេនិយាយវិញខឹងច្រឡាតតោតតូងទេ ។ បើយោគយល់ និងគោរពគ្នាគឺទៅវិញទៅមក មិនមែនចេះតែដើរខ្សែលើគេ ហើយចង់អង្អែលស្មា លេងសក់ ឬជាន់គេតាមអំពើចិត្តទេ!

ជាចុងក្រោយក៏នឹកឃើញ : "រឹងប៉ឹងតែមិនរឹងរូស
ទន់ភ្លន់ តែមិនទន់ជ្រាយ"

ភាពរឹងប៉ឹង មានជំហរផ្ទាល់ខ្លួន មានជំនឿចិត្ត មានសមត្ថភាព និងហេតុផលជាមូលដ្ឋាន

ទន់ភ្លន់ ជាសិល្បះក្នុងការទំនាក់ទំនង ជាភាពត្រជាក់ ជាភាពទន់ភ្លន់ ជាសិល្បះក្នុងការស្វែងយល់ និងយោគយល់គ្នាទៅវិញទៅមក

ភាពរឹងប៉ឹង និងភាពទន់ភ្លន់ក្នុងជីវភាពជាក់ស្តែងល្អណាស់សម្រាប់
ការងារ ការរស់នៅទំនាក់ទំនង និងមុខរបរជំនួញ ។

តែភាពរឹងប៉ឹងអាចបកប្រែជាភាពរឹងរូស ។ ជាដំណោះស្រាយ និងជៀសវាងជំលោះស្រួលទេ គឺមិនចង្អៀតចង្អល់ទាំងសងខាង យោគយល់គ្នាទៅវិញទៅមក ស្វែងយល់ និងយកមូលហេតុ
ជាមូលដ្ឋាន ។ វាមានប្រយោជន៏ដែរបើមិនប្រញាប់ធ្វើការវាយតំលៃ
ដោយគ្មានការគិតរកមូលហេតុជាមូលដ្ឋាន និងមានសុភវិនិច្ឆ័យ ។

ចំពោះ "ទន់ភ្លន់ តែមិនទន់ជ្រាយ" ក្នុងទិដ្ឋភាពជាក់ស្តែងគឺមិនផ្តេកផ្តួលដោយមិនបានជួយខ្លួនឯង ឬប្រឹងប្រែងដោយខ្លួនឯង ។ មិនត្រូវទន្ទឹងជឿថាគេជួយ មិនត្រូវមិនប្រឺងប្រែងមិនធ្វើអ្វីសោះរង់ចាំព្រហ្មលិខិតជួយទាំងដុលទេ (ពេលខ្លះសប្បាយចិត្តទៅឲ្យតែបាន If they do not do things better, do not things worse. ខ្លាចតែមានការអៀនខ្មាស់ធ្វើអំពើល្អ ធ្វើអំពើសប្បុរស តែការឆ្គាំឆ្គងប្រជែងធ្វើ និងធ្វើទាំងចេញមុខទេ ។ មិនល្អទេ ។) កសាងជំនឿចិត្ត កសាងចំណេះធ្វើ និងធ្វើដើម្បីឲ្យមានការអភិវឌ្ឍន៏ ។

ជាការសិក្សាក្នុងជ្រុងមួយប៉ុណ្ណោះ ។ សូមជួយណែនាំផ្តល់ជាមតិយោបល់ ។ សូមអរគុណ

CHESS

អុក
ល្បែងអុកគឺជាល្បែងគិត ជាល្បែងល្បងប្រាជ្ញា ។

នៅពេលគេគិតរៀបល្បិចបញ្ឆាតជាមួយអន្ទាក់ស្មុគស្មាញ គឺអ្នកត្រូវគិត គិតឲ្យបានម៉ត់ចត់ដោយសមាធិល្អ ដោយចិត្តអំណត់គឺមិនត្រូវឆេវឆាវដើម្បីដោះស្រាយ ។ហេតុនេះហើយបើមិនចូលចិត្តគិតមិនបាច់លេងអុកទេ ។

អ្នកលេងអុកត្រូវដឹងថាក្រឡាវ៉ៃលុកជាអ្នកនៅទីងងឹត ហើយអ្នកការពារជាអ្នកនៅទីភ្លឺ ។ ធម្មតាអ្នកនៅទីភ្លឺចាញ់ប្រៀបអ្នកនៅទីងងឹតបន្តិច ។ ដូចពាក្យគេថាអ្នកនៅទីភ្លឺស្រួលមើលដឹង តែអ្នកនៅទីងងឹតមើលមិនងាយយល់ទេ ។

អុកជាល្បែងមានប្រយោជន៏បើអ្នកយល់ពីវា ។ ឧទាហរណ៏ដូចគេប្រៀបធៀបនយោបាយទៅហ្នឹងក្រឡាអុក ។ បើមើលឲ្យវែងឆ្ងាយដូចជាចិន និងអាមេរិក មើលពីប្រព័ន្ឋគ្រប់គ្រងរបស់ប្រទេសទាំងពីរ ។ ចំពោះចិនគឺប្រកាន់នយោបាយសង្គមនិយម តែសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សាសេរី ។ សព្វថ្ងៃគឺចិនឈរលំដាប់ទីពីរលើពិភពលោកផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច ។ ចិនប្រកាន់នយោបាយអនុវត្តច្បាប់តឹងរ៉ឹងដោយសាអាចមកពីកត្តាប្រជាជនច្រើន (ប្រហែលជិត១ពាន់៤រយលាននាក់) ។ ហើយនយោបាយចិនប្រាកដណាស់ឈរលើនយោបាយជាតិនិយម យកផលប្រយោជន៏ជាតិសម្រាប់ជាយន្តការដើម្បីឯកភាពជាតិ និងទទួលការគាំទ្រពីប្រជាជនក្នុងស្រុក ។ (ធ្លាប់មើលកុនចិន ឬកុនភាគ ហើយអាចប្រទេសចិនរៀនយ៉ាងច្បាស់ពីប្រវត្តិសាស្រ្តឡើង​ចុះរបស់ខ្លួន និងព្យាយាមមិនឲ្យធ្លាក់ទៅក្នុងកំហុសចំពោះ
ការគ្រប់គ្រង ។)
នេះជានយោបាយក្រឡាអុកចិនយ៉ាងពិតប្រាកដ ។

ចំពោះប្រទេសអាមេរិកគឺប្រព័ន្ឋគ្រប់គ្រងឈរលើការជំរុញ និងការប្រើទេព្យកោសល្យ ការច្នៃប្រឌិត និងការទទួលខុសត្រូវ ។ ប្រព័ន្ឋនយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ចគឺឈរលើគោលការណ៏ខាងលើ ហេតុនេះទើបគេឲ្យឈ្មោះសហរដ្ឋអាមេរិកថាជាទឹកដីនៃសេរីភាព និងឪកាស ។ មានន័យថាអ្នកមានទេព្យកោសល្យ មានការច្នៃប្រឌិត មានសមត្ថភាពគឺអ្នកមានឪកាស ។ ប៉ុន្តែដោយសាឈរលើគោលការណ៏ខាងលើសហរដ្ឋអាមេរិកតម្រូវ
យ៉ាងដាច់ខាតឲ្យអ្នកមានតួនាទីមានការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ ។ឧទាហរណ៏ថាអ្នកមានទេព្យកោសល្យ មានសមត្ថភាព
ប៉ុណ្ណាក៏ដោយតែបើអ្នកមានកំហុសអ្នកត្រូវទទួលកំហុស ។ ការធ្វើដូច្នេះជានយោបាយយ៉ាងច្បាស់លាស់ដើម្បីធានានិរន្តភាព
សម្រាប់ប្រព័ន្ឋគ្រប់គ្រងដែលនិយាយពីលើ ។ ប៉ុន្តែក៏មានរឿងមួយទាក់ទងហ្នឹងសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សាសេរី ហើយខ្ញុំក៏មិនមែនអ្នកជំនាញសេដ្ឋកិច្ចអ្វីដែរ តែចង់រំលឹករឿងភូមិមួយ ផលិតផលមួយ និងពាក្យ  Protectionism      ។ តើរឿងភូមិមួយផលិតផលមួយ ឬពាក្យ Protectionism    មិនមែនដើម្បីធានាភាពរស់រានរបស់អ្នកឆ្នៃប្រឌិត អ្នកផលិតក្នុងភូមិហ្នឹង ឬជានយោបាយលើកទឹកចិត្តឲ្យមានការផលិត និងច្នៃប្រឌិតដែលអាចបង្កើតការងារសម្រាប់ប្រជាជនមូលដ្ឋានទេឬ? ហើយបើគិតពីទ្រឹស្តីសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារសេរី តើប្រាកដថារដ្ឋមិនធ្វើអន្តរាគមន៏ក្នុងទីផ្សារទីឬ ?

ជាការសិក្សាមួយជ្រុងតូច ។ សូមជួយណែនាំ